Aukso Plays Wajnberg

2 grudnia AUKSO – Orkiestra Kameralna Miasta Tychy pod batutą Marka Mosia zagra I Symfonię kameralną oraz pierwszą część III Symfonii kameralnej Mieczysława Wajnberga. W programie znajdzie się ponadto Koncert skrzypcowy d-moll Mendelssohna (solistka: Aleksandra Kuls).

Twórczość Mieczysława Wajnberga (czasem spotyka się też pisownię Weinberg), przez lata znanego prawie wyłącznie w Związku Sowieckim, budzi w ostatnich latach coraz żywsze zainteresowanie w Europie Zachodniej i w Polsce. Przyjrzyjmy się i my nieco bliżej jego burzliwej biografii i bogatemu dorobkowi kompozytorskiemu.

Mojsze Wajnberg przyszedł na świat w żydowskiej rodzinie w Warszawie, jego rodzicami byli aktorka Sonia Karl i skrzypek Szmul Wajnberg. W 1939 r. uciekł do Związku Sowieckiego i tam zmienił imię Mieczysław na Mojsiej (Моисей Самуилович Вайнберг); do polskiego imienia powrócił jednak w drugiej połowie lat 80-tych. Jego rodzice i siostra padli ofiarami Zagłady. Lata wojny spędził w Mińsku i Taszkiencie, później – dzięki pomocy Szostakowicza, którego twórczość zawsze podziwiał – przeprowadził się do Moskwy i tam już pozostał.

Bogaty dorobek kompozytorski Wajnberga obejmuje muzykę filmową (w tym do nagrodzonego w 1958 r. Złotą Palmą w Cannes „Lecą żurawie”), 26 symfonii (w tym  cztery dla orkiestry kameralnej), 17 kwartetów smyczkowych, 18 koncertów i 7 oper, z których najbardziej znana jest „Pasażerka” z librettem na podstawie powieści Zofii Posmysz.  W Związku Sowieckim Wajnberg, prześladowany jak wiele innych  twórców za „odchylenie burżuazyjne”, zyskał z czasem uznanie władz (otrzymał szereg nagród, w tym Nagrodę Państwową ZSRR), ale też wybitnych muzyków i publiczności. W latach 60-tych i 70-tych jego dzieła były wykonywane i nagrywane m.in. przez pianistę Emil Gilelsa, wiolonczelistę Mścisława Rostropowicza, skrzypka Leonid Kogana, Borodin Quartet i orkiestrę symfoniczną Filharmonii Moskiewskiej pod batutą Kiriłła Kondraszyna. W Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych pozostawał jednak praktycznie nieznany. Po latach sytuacja się odwróciła – w Rosji popadł w zapomnienie, za to zaczął zyskiwać uznanie na Zachodzie.

Jednym z wielkich admiratorów twórczości Weinberga jest dyrygent Gabriel Chmura. W latach 2003-2006 r. nagrał z NOSPR serię trzech płyt z wybranymi dziełami symfoniczymi kompozytora dla wytwórni Chandos. Dyrygował też operą „Pasażerka” w Teatrze Wielkim w Warszawie w 2010 r., podczas pierwszej prezentacji tego dzieła – i w ogóle twórczości operowej Weinberga – w Polsce.

Wajnerg doczekał się w 2013 r. biografii „Mieczysława Wajnberg: kompozytor z trzech światów” pióra muzykolożki Danuty Gwizdalanki. Z okazji polskiej prapremiery opery „Portret”(na podstawie opowiadania Nikołaja Gogola) książkę wydał Teatr Wielki w Poznaniu.

Dyrektor artystyczny Filharmonii Narodowej w Warszawie i ceniony dyrygent Jacek Kaspszyk nagrał dwa dzieła Mieczysława Weinberga – Koncert skrzypcowy g‑moll op. 67 (z rosyjskim solistą Ilya Gringolts) oraz IV Symfonię a-moll op. 61. Album zapoczątkował w listopadzie 2014 r. nową serię nagrań Filharmonii Narodowej wydawaną przez Warner Classics. Otrzymał dwie nominacje do nagrody Fryderyk w kategoriach: „Album roku – muzyka symfoniczna i koncertująca” oraz „Najwybitniejsze nagranie muzyki polskiej”.

INFORMACJE O KONCERCIE 2 GRUDNIA

02.12 | godz. 19:00, Mediateka, Tychy
AUKSO PLAYS WAJNBERG

Mieczysław Wajnberg – I Symfonia kameralna
Mieczysław Wajnberg – III Symfonia kameralna [część 1]
Felix Mendelssohn-Bartholdy: Koncert skrzypcowy d-moll

Aleksandra Kuls – skrzypce
Marek Moś – dyrygent

Wprowadzenie do koncertu przygotowane przez duet krytyków Jacek Hawryluk (Program II Polskiego Radia) i Bartek Chaciński („Polityka”): Aukso Plays Wajnberg

Alekander Dębicz: Nie interesuje mnie sztuka hermetyczna

Pianista Aleksander Dębicz na rynku płytowym zadebiutował dwa lata temu świetnie przyjętym albumem “Cinematic Piano” z własnymi kompozycjami inspirowanymi muzyką filmową. W kwietniu tego roku wydał płytę “Bach Stories”, na której utworom jego “muzycznego Boga” nagranym w duecie z wiolonczelistą Marcinem Zdunikiem towarzyszą współczesne improwizacje. W piątek 1 września Dębicz wystąpił na Burakowskiej 14  w Warszawie z saksofonistą Szymonem Nidzworskim, prezentując spontanicznie wymyślone i opowiedziane muzyczne historie.

Aleksander Dębicz. Zdjęcie: Krzysztof Chojnacki
Aleksander Dębicz. Zdjęcie: Krzysztof Chojnacki

MELOMANI ONLINE: Twoje pierwsze wielkie olśnienie muzyczne?

ALEKSANDER DĘBICZ: Zapis koncertu słynnego niegdyś duetu fortepianowego „Marek i Wacek”. Rodzice puszczali mi płytę winylową i chyba mogę powiedzieć, że w dużej mierze dzięki tej fascynacji zapragnąłem zostać pianistą. Uwielbiałem też słuchać Suity „Peer Gynt” Griega, muzyki z „Akademii Pana Kleksa” i Symfonii „Niespodzianka” Haydna.

MELOMANI ONLINE: Twoi pianistyczni mistrzowie?

ALEKSANDER DĘBICZ: Duże grono. Im jestem starszy, tym większe. W pewnym okresie byłem absolutnie zafascynowany Glennem Gouldem. Dalej uważam go za geniusza, ale już nie słucham tak namiętnie jak kiedyś. Nagrania Goulda bardzo często pojawiają się w filmach, a od kina też jestem mocno uzależniony. Gould ma w sobie ten rodzaj magnetyzmu, jaki wśród reżyserów czuję np. u Kubricka.

Moim idolem jest Herbie Hancock, uwielbiam też Piotra Anderszewskiego.

MELOMANI ONLINE: Instrument historyczny czy współczesny?

ALEKSANDER DĘBICZ: Rzeczą, którą ubóstwiam w muzyce Bacha, jest to, że brzmi świetnie na wszystkich instrumentach, nawet na syntezatorach, choć akurat tego nie lubię. Jestem fanem Bacha granego na instrumentach współczesnych – to czuję, to lubię, taki dźwięk mnie inspiruje. Uważam, że niesamowite emocje, które są w muzyce Bacha, można wyrazić w sposób bardzo bogaty na współczesnym instrumencie – oczywiście korzystając ze współczesnych środków.

Aleksander Dębicz (fortepian) i Marcin Zdunik (wiolonczela) nagrali płytę "Bach Stories" (Warner Music Polska, kwiecień 2017 r.). Zdjęcie: Stach Leszczyński.
Aleksander Dębicz (fortepian) i Marcin Zdunik (wiolonczela) nagrali płytę „Bach Stories” (Warner Music Polska, kwiecień 2017 r.). Zdjęcie: Stach Leszczyński.

MELOMANI ONLINE: Skąd zamiłowanie do muzyki filmowej?

ALEKSANDER DĘBICZ: Tą muzyką i w ogóle kinem interesuje się od dzieciństwa. Uważam, że w XXI wieku film jest najbardziej komunikatywną dziedziną sztuki. Chyba najprężniej się rozwija i jest najbliżej odbiorcy. W związku z tym jest też bardzo inspirujący. Zawsze interesowała mnie relacja dźwięku i obrazu.

W muzyce filmowej jest, było i będzie sporo kiczu i bombastyczności, ale uważam za krzywdzące wrzucanie całej muzyki filmowej do jednego worka. Jest w niej wiele zjawisk, które uważam za bardzo wyrafinowane, także w oderwaniu od obrazu.

Mam ulubionych kompozytorów takich jak Thomas Newman, Alexandre Desplat czy John Williams – zawsze czekam z wypiekami na twarzy na ich kolejny soundtrack. Chodzę do kina, żeby odebrać ich dzieło w połączeniu z obrazem.


Moją płytą („Cinematic Piano”) chciałem pokazać słuchaczom, jakie bogactwo treści jest w muzyce filmowej. To, co mnie w niej szczególne kręci – a co zazwyczaj jest realizowane przy pomocy orkiestry czy jakieś egzotycznego instrumentarium – chciałem przetransponować na język muzyki fortepianowej.

MELOMANI ONLINE: W sztuce ważna jest dla Ciebie…

ALEKSANDER DĘBICZ: Komunikatywność. Nie interesuje mnie sztuka hermetyczna, dostępna tylko dla wąskiego kręgu odbiorców. Ale to nie znaczy, że należy traktować ludzi jak głupków i z góry zakładać, że nie są w stanie pewnych treści odebrać, wobec czego należy je upraszczać, żeby zostały przyswojone.

Wcale tak nie musi być. Jako przykład niech posłuży ostatni konkurs chopinowski, który był świetnie zorganizowany od strony mediów społecznościowych i docierał do ludzi w ogóle nie związanych z muzyką. Osoby, które nie chodzą w ogóle do Filharmonii, przez cały weekend słuchały Chopina. Trzeba robić swoje. Ludzie są bardzo wrażliwi i nie muszą być wykształceni muzycznie, żeby odebrać pewne emocje.

MELOMANI ONLINE: Kolejne słowo-klucz dla Ciebie to chyba improwizacja.

ALEKSANDER DĘBICZ: Uważam to za straszny błąd, że improwizacja jest obecnie kojarzona niemal wyłącznie z jazzem. W XVII i XVIII wieku to była norma – wszyscy improwizowali, w stylu, w którym się poruszali, a przecież nie był to jazz.

Tak jak teraz rozmawiamy i nie recytujemy wcześniej przygotowanych kwestii, tak w muzyce możemy korzystać ze znanego nam języka, ale mówić swobodnie – i to jest właśnie improwizacja.

MELOMANI ONLINE: Na improwizacji bazuje projekt, nad którym pracujesz obecnie z Szymonem Nidzworskim.

ALEKSANDER DĘBICZ: Szymona zawsze uważałem za wybitnego saksofonistę, z pięknym dźwiękiem i wieloma umiejętnościami, w tym kapitalną zdolnością improwizacji. Pewnego razu przy piwie zaproponował mi coś, czego nie robiłem nigdy wcześniej – żebyśmy po prostu weszli do studia, bez przygotowania, bez uzgadniania tematów i zobaczyli czy i co się zadzieje między nami. Spotkaliśmy się w sali koncertowej Uniwersytetu Muzycznego na Okólniku i zaczęliśmy grać. Eksperyment się powiódł. Dobrze nam się rozmawia muzycznie, porozumiewamy się bez słów. Nagraliśmy ok. 20 utworów w pełni improwizowanych, teraz niektóre z nich wrzucamy do internetu. Będziemy pracować nad autorskim projektem wychodzącym od tych nagrań, choć na pewno coś też skomponujemy, nie będzie to wyłącznie improwizacja. Teraz najważniejsze, żeby to jak najwięcej ograć koncertowo. Coś, co jest oparte na improwizacji, musi wybrzmieć na żywo.

Aleksander Dębicz i Szymon Nidzworski podczas koncertu na Burakowskiej 14 w Warszawie, 1 września 2017 r. Fot. Paweł Piasecki
Aleksander Dębicz i Szymon Nidzworski podczas koncertu na Burakowskiej 14 w Warszawie, 1 września 2017 r. Fot. Paweł Piasecki

MELOMANI ONLINE: Irytują Cię sztywne podziały między gatunkami muzyki…

ALEKSANDER DĘBICZ: Tak. W filmie nikt się nie dziwi, że Martin Scorsese raz zrobi „Gangi Nowego Jorku”, kiedy indziej „Hugo”, a jeszcze innym razem „Milczenie”. A to są przecież kompletnie inne gatunki! Każdy z nich wymaga równie dużego wkładu pracy, ale wymaga innych środków i wzbudza inne emocje. Tak samo podchodzę do muzyki.

MELOMANI ONLINE: Koncert, który zrobił na Tobie szczególnie duże wrażenie?

ALEKSANDER DĘBICZ: Byłem na niezliczonej ilości fenomenalnych koncertów, więc podam te, które jako pierwsze przychodzą mi do głowy: „Winterreise” F. Schuberta w interpretacji Christopha Prégardiena i Andreasa Staiera. Koncert odbył się w Studiu Polskiego Radia w ramach festiwalu „Chopin i jego Europa” kilka lat temu. Artyści wydobyli z genialnej muzyki Schuberta najczystsze i najgłębsze emocje, wzruszając mnie do łez. Dramaturgii tego wielkiego koncertu nie osłabiło nawet chwilowe zejście ze sceny śpiewaka w środku cyklu z powodu ataku kaszlu.

Prawdziwą euforię wywołały we mnie dwa koncerty Herbiego Hancocka, mojego idola: w Zabrzu, gdzie wystąpił z orkiestrą symfoniczną i triem, prezentując program z płyty „Gershwin’s World”, a drugi w Warszawie w Filharmonii Narodowej promujący płytę „River: The Joni Letters”.

Wspominam też poruszający recital fortepianowy Francesco Piemontesiego na Festiwalu Chopinowskim w Dusznikach. I koncert O.S.T.R. w warszawskiej Stodole.

Aleksander Dębicz. Zdjęcie: Krzysztof Chojnacki
Aleksander Dębicz. Zdjęcie: Krzysztof Chojnacki

MELOMANI ONLINE: Najczęściej słuchasz muzyki…

ALEKSANDER DĘBICZ: W domu na głośnikach z komputera bądź z płyt, w ruchu na iPhonie przez słuchawki oraz w samochodzie.

Korzystam z serwisów streamingowych (Apple Music i Tidal), ale od czasu do czasu kupię płytę i wtedy szczególnie doceniam ten nośnik. Nie chodzi mi o jakość dźwięku, lecz o pełniejszą recepcję muzyki. Kiedy kupię płytę, włożę ją do odtwarzacza i otworzę pachnący booklet, zwykle przesłucham całość od początku do końca, skupiając się wyłącznie na muzyce. Korzystając ze streamingów, często słuchamy w sposób wybiórczy, przeskakując z utworu na utwór.

MELOMANI ONLINE: Twoje ulubione miejsce związane z muzyką?

ALEKSANDER DĘBICZ: Szczerze mówiąc nie mam takiego ulubionego miejsca. Lubię grać i słuchać muzyki w rozmaitych przestrzeniach i trudno mi wskazać jedną świątynię dźwięku, do której chciałbym szczególnie często wracać.

MELOMANI ONLINE: Płyta, do której najczęściej powracasz?

ALEKSANDER DĘBICZ: Bardzo często wracam (zwłaszcza jadąc samochodem) do soundtracku z filmu „Blues Brothers”, Piosenki z tego genialnego filmu, który towarzyszy mi już ponad 20 lat, nigdy się nie zestarzeją.

Chętnie sięgam do Bachowskich nagrań Johna Eliota Gardinera, zwłaszcza obydwu Pasji i niektórych kantat.

Nieustannie wracam do mojej ulubionej płyty O.S.T.R. „Ja tu tylko sprzątam”, płyty „Headhunters” Hancocka a także do kilku soundtracków Johna Williamsa.

A gdy mnie znużą nowości fonograficzne (których słucham dużo), to z przyjemnością puszczam sobie legendarną płytę Milesa Davisa „Kind of Blue”.

Kinga A. Wojciechowska: Wierzę w rewolucję kulturalną w naszym kraju

MELOMANI ONLINE: Jest Pani redaktor naczelną poświęconego głównie muzyce magazynu „Presto”. Skąd wziął się pomysł na jego wydawanie? Do kogo jest adresowane?

Kinga A. Wojciechowska

Zdjęcie: Marek Relich / Presto

KINGA A. WOJCIECHOWSKA: Jestem redaktor naczelną, wydawcą i właścicielką. Nie chwalę się. Właściwie to dla mnie ciężar i odpowiedzialność. Presto to mój najważniejszy projekt, bo wierzę w rewolucję kulturalną w naszym kraju. Presto powstało, bo z naszej cechy narodowej, jaką jest narzekanie, uczyniłam cnotę. Ponarzekałam, ale zaraz po tym, jak postawiłam diagnozę – zaczęłam działać. Nie jestem muzykiem, ani muzykologiem – te studia zaczęłam, ale z premedytacją je przerwałam. Jestem miłośnikiem muzyki pięknej i dla takich osób, jak ja, wymyśliłam Presto. Jego podtytuł to: Muzyka Film Sztuka. Piszemy o muzyce klasycznej, współczesnej, filmowej. Rozmawiamy z artystami nie tylko o muzyce, o kolejnej wydanej płycie, ale także o sprawach ważnych w życiu każdego człowieka. Artysta to też człowiek, czasem trochę bardziej wrażliwy, ale dzięki temu wnikliwiej patrzy na świat. Dzięki rozmowom z artystami mogę lepiej ten świat rozumieć. Magazyn jest nowoczesny, piękny. Dbamy nie tylko o treść, ale i o formę, bo zależało mi na tym, żeby miłośnicy muzyki mogli o swojej pasji poczytać z przyjemnością. Zanim powstało Presto, nie było nowoczesnego, ciekawego i przystępnego magazynu o muzyce klasycznej. Presto wypełniło tę lukę.

MELOMANI ONLINE: 1 lipca rusza 17. edycja festiwalu Ogrody Muzyczne. Jak widzi Pani miejsce tego wydarzenia na koncertowej mapie Warszawy?

17. Festiwal Ogrody Muzyczne

KINGA A. WOJCIECHOWSKA: Ogrody Muzyczne to ważne wydarzenie. Proszę sobie wyobrazić festiwal, który trwa od 1 do 26 lipca – przez prawie cztery tygodnie! I codziennie wieczorem można wziąć udział w innym wydarzeniu: są projekcje filmów muzycznych, transmisje oper, baletów, koncertów – i to z jakich miejsc – z Metropolitan Opera, z Teatru Bolszoj, z Festiwalu Wielkanocnego w Salzburgu, są koncerty na żywo, zagraniczni goście, rozmowy z artystami i ważnymi osobami ze świata kultury. A to wszystko na barkach kilku osób decyzyjnych, kilkunastu osób obsługi technicznej. I to wszystko w najlepszej miejscówce w stolicy – na dziedzińcu Zamku Królewskiego. Ktoś to dobrze wymyślił 🙂 Kto? Ryszard Kubiak, Zygmunt Krauze i Barbara Pietkiewicz-Kraśko 17 lat temu. A 10 lat temu doszedł jeszcze aspekt zapraszania Gościa honorowego – kraju, który od 1 lipca obejmuje przewodnictwo w UE. Dzięki temu w Ogrodach w tym roku zabrzmi np. muzyka estońska.

MELOMANI ONLINE: Co Pani zdaniem można/warto zrobić, by na koncerty muzyki klasycznej przychodziło więcej młodych ludzi?

KINGA A. WOJCIECHOWSKA: Na koncerty muzyki klasycznej przychodzi dużo młodych ludzi, więcej w Polsce niż w Europie Zachodniej. Poważnie. Jeździłam trochę, rozmawiałam też z obcokrajowcami. To oni pytają nas, jak my to robimy, że tyle młodych osób przychodzi na koncerty muzyki klasycznej i współczesnej. Problemem jest nie to, że przychodzi mało młodych ludzi, ale że w ogóle mało ludzi słucha muzyki wysokiej jakości.

Dlaczego?
Organizatorzy koncertów i festiwali muzyki klasycznej często nie doceniają siły promocji, marketingu, nie idą z duchem czasu i nie korzystają z nowoczesnych sposobów komunikacji z odbiorcami. I nie chodzi tylko o narzędzia, ale o sposób ich wykorzystania. Bo nawet jeśli instytucja założy sobie fanpage w portalu społecznościowym, ale jej komunikacja będzie nudna i staroświecka, to młodych do siebie nie przyciągnie. Nikogo do siebie nie przyciągnie, nawet starych. A do tego artyści muzyki klasycznej bywają zachowawczy, ostrożni, introwertyczni. A tu potrzeba dokładnie odwrotnych zachowań, choć oczywiście trzeba utrzymać na nimi pełną kontrolę.

Jak to zrobić?
Podpatrywać działania takich artystów jak The Piano Guys, David Garrett, Il Divo, Andrea Bocelli. Oczywiście, nie zagwarantuje to sukcesu każdemu, ale jeśli chcemy podnosić poziom popkultury, to trzeba pamiętać, że inicjatywa jest po stronie artystów i animatorów kultury, nie po stronie tzw. szerokiego odbiorcy – on sięgnie po to, co ma najbliżej. Jeśli będzie to Doda i Zenek Martyniuk – tego będzie słuchał. Aha, argument, że jak ktoś będzie chciał poznać muzykę klasyczną, to sam trafi do filharmonii, nie przekonuje mnie. Sztuka wysoka ma tak wielką konkurencję ze strony sztuki popularnej i niskiej, że musi wykorzystywać nowoczesne narzędzia i język komunikacji i być dostępna (co nie oznacza, że za darmo!), żeby była zauważalna.

The Piano Guys

Okładka albumu The Piano Guys wydanego w 2012 r. (Sony Masterworks)

Co jeszcze trzeba zrobić?
Jeszcze trzeba namówić ludzi, żeby nie bali się uczestniczenia w sztuce, zanurzania się w niej, korzystania z dobrodziejstwa codziennego tworzenia czegoś. To mogą być bardzo drobne rzeczy. Pokolorowanie obrazka, zaśpiewanie piosenki. Chodzi o codzienny kontakt ze sztuką. Kiedyś było łatwiej, bo prawie wszystko robiło się wspólnie – kobiety wykonywały razem żmudne prace domowe, mężczyźni razem polowali, podróżowali, szli na wojnę. Sztuka, w szczególności muzyka, śpiew, były częścią codzienności. Dziś pralka za nas wypierze brudne ubranie, nie trzeba przy tym śpiewać. Wykonywanie sztuki samodzielnie to fanaberia i luksus, ale tym bardziej trzeba sobie na to pozwolić.

ANKIETA

Pierwsze wielkie olśnienie muzyczne

Było ich wiele: suita „Peer Gynt” E. Griega – wersja instrumentalna. Wszędzie szukałam potem jakiegoś łatwego opracowania na fortepian, a gdy już znalazłam, grałam w kółko, lekceważąc zalecenia nauczycielki, gamy i preludia Bacha. Eroica Beethovena, Wysocki, Okudżawa, Kaczmarski… Te olśnienia były silnie związane z muzycznymi zainteresowaniami rodziców.
Trochę później wielkim odkryciem byli Pink Floyd, Yes, cały rock symfoniczny. Do dziś pamiętam wieczorne słuchanie Time z „The Dark Side of The Moon” Floydów, w oknach trzęsły się szyby…

Koncert, jaki zrobił na mnie największe wrażenie

Kiedyś, w Filharmonii Narodowej wykonano trzy koncerty fortepianowe: Mozarta, Beethovena i Czajkowskiego. Grały trzy japońskie pianistki, z orkiestrą FN. Już nie pamiętam ich nazwisk, mam w głowie tylko muzykę i wielką flagę Japonii, bo Ambasada tego kraju była sponsorem koncertu. Pamiętam wielkie emocje, jakie obudziła we mnie ta muzyka. Wyszłam z koncertu prawie nieprzytomna.
Ponad rok temu ogromne wrażenie zrobiły na mnie „Pieśni szalonego króla”, wykonane w Auli UMFC w Warszawie – Maciej Nerkowski, oficjalnie baryton, ale raczej artysta, który głosem potrafi zaśpiewać i wyrazić wszystko, do tego genialny aktor – wykonał te pieśni tak, że skradł całe show świetnemu skądinąd zespołowi kameralnemu Hashtag Ensemble pod batutą Ignacego Zalewskiego.
A już całkiem niedawno, bo 29 czerwca tego roku, miałam okazję posłuchać koncertu, podczas którego wystąpili Joanna Kawalla, Leszek Lorent, Maciej Nerkowski, Dariusz Przybylski i Eunho Chang. To był koncert od mistycznych inspiracji Aleksandra Kościowa i Arvo Parta do intensywności Ignacego Zalewskiego i Iannisa Xennakisa. Jeden koncert, a jak mały festiwal muzyki współczesnej. Genialne!

Płyta, do której naczęściej powracam

Nie mam jednej płyty, do której wracam. Może myślami – do tych pierwszych – wspomnianego już Peer Gynta, do Eroiki i wszystkich pozostałych symfonii Beethovena, tu w szczególności w nagraniach z Furtwanglerem jako dyrygentem, koncertu fortepianowego Piotra Czajkowskiego… Czasowo za to zachwycam się – a to współczesnymi kompozycjami na historyczny klawesyn w wykonaniu Aliny Ratkowskiej, a to barokowymi odkryciami z Biblioteki Gdańskiej, nagranymi przez Andrzeja Szadejkę i jego zespół albo – płytami z muzyką na instrumenty perkusyjne w wykonaniu Leszka Lorenta. Ostatnio z zaciekawieniem odkrywam poszczególne kompozycje na „One minute” – płycie flecistki Iwony Glinki, która wykonuje 60 jednominutowych utworów napisanych przez kompozytorów z całego świata. I czekam na „Two minutes” – 30 utworów dwuminutowych w duecie.

Najczęściej słucham muzyki…

Muzykę niestety słychać wszędzie, ciągle, dudni w uszach nieproszona. Tej, którą lubię, staram się słuchać głównie na żywo. Często słucham też w domu, z odtwarzacza, z płyty. Ale jeszcze częściej zdarza mi się najpierw posłuchać  czegoś z laptopa, z internetu – ot, znak czasów.

Ulubione miejsce związane z muzyką

Głogówek, szczególnie tamtejszy kościół barokowy. Jak tam brzmią zorkiestrowane walce Chopina! Albo Piąta Beethovena! Albo mistrzowskie wykonania muzyki sakralnej na organach.

W Warszawie ciekawym nowym miejscem na mapie muzycznej jest Nowy Świat Muzyki, na rogu ulic Świętokrzyska i Nowy Świat. Trochę starszym miejscem jest Teatr Stanisławowski w Łazienkach, to miejsce też bardzo lubię. I dla kontrastu – koncerty plenerowe, podczas których można siedzieć na trawie i delektować się muzyką w nieformalnym stroju, czasem wręcz przypadkowo natykając się na wydarzenie muzyczne.

Kinga Anna Wojciechowska- Roxy Photography / Presto

Zdjęcie: Roxy Photography / Presto

Kinga A. Wojciechowska
Właścicielka i redaktor naczelna magazynu „Presto. Muzyka Film Sztuka”. Absolwentka SGH, studiowała muzykologię na Uniwersytecie Warszawskim. W 2011 roku stworzyła jedyny w Polsce nowoczesny kwartalnik o muzyce klasycznej, filmowej, współczesnej i sztukach wizualnych. Prowadzi koncerty, warsztaty dziennikarskie i spotkania ze sztuką dla dzieci.
Presto to także portal prostoomuzyce.pl, społeczność na Facebooku i Instagramie, projekty edukacyjne, happeningi. To platforma do rozmów o sztuce i działań na rzecz promowania kultury wysokiej i twórczego życia.