Monika Wolińska dyryguje Haydna i Czajkowskiego

Monika Wolińska, która poprowadzi w sobotę 17 lutego orkiestrę Sinfonia Iuventus, jest jedną z najwybitniejszych dyrygentek młodego pokolenia.  Jako asystentka współpracowała m.in. z wielkim mistrzem batuty Jerzym Semkowem. W latach 2013-2016 była dyrektorem muzycznym i głównym dyrygentem Filharmonii Gorzowskiej. W ubiegłym roku znalazła się w elitarnym gronie sześciu dyrygentek, wyłonionym spośród 161 kandydatek z całego świata, które zaproszono do amerykańskiego programu-stypendium Hart Institute for Women Conductors w Dallas. Jest profesorem nadzwyczajnym UMFC w Warszawie w Katedrze Dyrygentury Symfoniczno-Operowej.

Wspomniany wyżej Jerzy Semkow był w 2007 r. inicjatorem stworzenia orkiestry Sinfonia Iuventus. W jej skład wchodzą najzdolniejsi abolwenci i studenci wyższych uczelni muzycznych, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Pod batutą maestro Semkowa Sinfonia Iuventus nagrała dla Accord V Symfonię Czajkowskiego oraz V i IX Symfonię Schuberta. Współpraca dyrygencka z maestro Krzysztofem Pendereckim zaowocowała z kolei wydaniem m.in. kompletu jego symfonii (2012) oraz płyty z koncertami: klarnetowym, fletowym oraz I Concerto grosso (2014).  Oba nagrania zostały uhonorowane prestiżową nagrodą International Classical Music Award. Wydany w ub. r. album Paderewski, Stojowski. Muzyka polska na fortepian i orkiestrę (podczas nagrania Sinfonię poprowadził Łukasz Borowicz) został uznany przez brytyjski BBC Music Magazine za płytę miesiąca (luty 2018 r.) w kategorii „Koncert”. Dyrektorem artystycznym orkiestry jest prof.  Mirosław Jacek Błaszczyk, który kieruje także Filharmonią Śląską im. Henryka Mikołaja Góreckiego.

W programie sobotniego koncertu orkiestry znajdą się tym razem dwa wspaniałe dzieła symfoniczne: późna, pochodząca z tzw. drugiego cyklu londyńskiego, symfonia D-dur Josepha Haydna i arcyromantyczna IV Symfonia f-moll Piotra Czajkowskiego. Jak napisał krytyk Piotr Maculewicz swym utworem  z 1795 r. Haydn „we wspaniałym stylu żegna się z gatunkiem muzycznym, który to jemu właśnie zawdzięcza bujny rozkwit i który stał się znakiem firmowym jego bogatej i różnorodnej twórczości. (…) Haydn raczej nie tworzył swego dzieła jako „podsumowania epoki”, z intencją retrospekcji własnych dokonań oraz wskazywania przyszłych dróg rozwoju symfonii, lecz z uwagi na swą pozycję opus ultimum, tak właśnie bywa postrzegana Symfonia D-dur. Patetyczny, minorowy wstęp, który ją otwiera, ma w sobie energię późniejszych tytanicznych utworów Beethovena.”

Nadieżda von Meck, przyjaciółka i protektorka Czajkowskiego (z którą rosyjski kompozytor prowadził ożywioną korespondencję, ale nigdy się osobiście nie spotkał), nazwała dedykowaną sobie IV Symfonię f-moll symfonią „tęsknoty i nadziei”. Nie tak popularna jak VI Symfonia zwana „Patetyczną”, IV Symfonia (premiera w 1878 r.) jest jednak wysoko ceniona m.in. za wyważone proporcje jej części składowych oraz klarowny rys dramatyczny.  To dzieło pełne silnie manifestowanych emocji (jedna z charakterystycznych cech stylu Czajkowskiego) spotkało się zrazu z niezrozumieniem. Entuzjastycznie przyjęła je dopiero publiczność brytyjska.

Koncert Czajkowski | Haydn

17 lutego 2018 r., godz. 19.00

Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie

Wykonawcy:

Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus

Monika Wolińska | dyrygent

W programie:

Piotr Czajkowski Symfonia f-moll nr 4 op. 36

Joseph Haydn Symfonia D-dur nr 104

Dodaj komentarz