Monika Wolińska dyryguje Haydna i Czajkowskiego

Monika Wolińska, która poprowadzi w sobotę 17 lutego orkiestrę Sinfonia Iuventus, jest jedną z najwybitniejszych dyrygentek młodego pokolenia.  Jako asystentka współpracowała m.in. z wielkim mistrzem batuty Jerzym Semkowem. W latach 2013-2016 była dyrektorem muzycznym i głównym dyrygentem Filharmonii Gorzowskiej. W ubiegłym roku znalazła się w elitarnym gronie sześciu dyrygentek, wyłonionym spośród 161 kandydatek z całego świata, które zaproszono do amerykańskiego programu-stypendium Hart Institute for Women Conductors w Dallas. Jest profesorem nadzwyczajnym UMFC w Warszawie w Katedrze Dyrygentury Symfoniczno-Operowej.

Wspomniany wyżej Jerzy Semkow był w 2007 r. inicjatorem stworzenia orkiestry Sinfonia Iuventus. W jej skład wchodzą najzdolniejsi abolwenci i studenci wyższych uczelni muzycznych, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Pod batutą maestro Semkowa Sinfonia Iuventus nagrała dla Accord V Symfonię Czajkowskiego oraz V i IX Symfonię Schuberta. Współpraca dyrygencka z maestro Krzysztofem Pendereckim zaowocowała z kolei wydaniem m.in. kompletu jego symfonii (2012) oraz płyty z koncertami: klarnetowym, fletowym oraz I Concerto grosso (2014).  Oba nagrania zostały uhonorowane prestiżową nagrodą International Classical Music Award. Wydany w ub. r. album Paderewski, Stojowski. Muzyka polska na fortepian i orkiestrę (podczas nagrania Sinfonię poprowadził Łukasz Borowicz) został uznany przez brytyjski BBC Music Magazine za płytę miesiąca (luty 2018 r.) w kategorii „Koncert”. Dyrektorem artystycznym orkiestry jest prof.  Mirosław Jacek Błaszczyk, który kieruje także Filharmonią Śląską im. Henryka Mikołaja Góreckiego.

W programie sobotniego koncertu orkiestry znajdą się tym razem dwa wspaniałe dzieła symfoniczne: późna, pochodząca z tzw. drugiego cyklu londyńskiego, symfonia D-dur Josepha Haydna i arcyromantyczna IV Symfonia f-moll Piotra Czajkowskiego. Jak napisał krytyk Piotr Maculewicz swym utworem  z 1795 r. Haydn „we wspaniałym stylu żegna się z gatunkiem muzycznym, który to jemu właśnie zawdzięcza bujny rozkwit i który stał się znakiem firmowym jego bogatej i różnorodnej twórczości. (…) Haydn raczej nie tworzył swego dzieła jako „podsumowania epoki”, z intencją retrospekcji własnych dokonań oraz wskazywania przyszłych dróg rozwoju symfonii, lecz z uwagi na swą pozycję opus ultimum, tak właśnie bywa postrzegana Symfonia D-dur. Patetyczny, minorowy wstęp, który ją otwiera, ma w sobie energię późniejszych tytanicznych utworów Beethovena.”

Nadieżda von Meck, przyjaciółka i protektorka Czajkowskiego (z którą rosyjski kompozytor prowadził ożywioną korespondencję, ale nigdy się osobiście nie spotkał), nazwała dedykowaną sobie IV Symfonię f-moll symfonią „tęsknoty i nadziei”. Nie tak popularna jak VI Symfonia zwana „Patetyczną”, IV Symfonia (premiera w 1878 r.) jest jednak wysoko ceniona m.in. za wyważone proporcje jej części składowych oraz klarowny rys dramatyczny.  To dzieło pełne silnie manifestowanych emocji (jedna z charakterystycznych cech stylu Czajkowskiego) spotkało się zrazu z niezrozumieniem. Entuzjastycznie przyjęła je dopiero publiczność brytyjska.

Koncert Czajkowski | Haydn

17 lutego 2018 r., godz. 19.00

Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w Warszawie

Wykonawcy:

Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus

Monika Wolińska | dyrygent

W programie:

Piotr Czajkowski Symfonia f-moll nr 4 op. 36

Joseph Haydn Symfonia D-dur nr 104

Bobo Stenson Trio – Contra la indecision [rekomendacje płytowe]

Z przyjemnością i przekonaniem rekomenduję kolejny tytuł monachijskiej wytwórni ECM, pierwszy od sześciu lat album tria kierowanego przez pianistę Bobo Stensona, znanego m.in. ze współpracy z Tomaszem Stańko.

Nie ukrywam, że taki właśnie jazz lubię najbardziej – kameralny, wysublimowany brzmieniowo (to zresztą też znak firmowy ECM i zasługa produkcji Manfreda Eichlera). Chciałoby się powiedzieć „smooth jazz”, gdyby nie to, że termin został zawłaszczony przez wykonawców znacznie mniej wysublimowanych. Muzyka szwedzkiego tria jest przyjazna dla ucha i bardzo melodyjna, ale nie wpada w banał i nie stroni czasem od komplikacji. Zwraca uwagę znakomita współpraca zespołu: każdy z muzyków wnosi coś istotnego i indywidualnego, ale ich wypowiedzi łączą się w hamonijną całość.

Bardzo ciekawy jest zestaw kompozycji, które znajdujemy na tym albumie, mających różne źródła, ale odbieranych jako spójna propozycja artystyczna. Tytułowy utwór napisał kubański piosenkarz i autor piosenek Silvio Rodríguez, mamy też trzy wycieczki w stronę klasyki: dokonaną przez Bartóka adaptację słowackiej pieśni weselnej, utwór z cyklu Cançons I Danses Frederica Mompou (katalońskiego kompozytora niedawno przypomnianego przez Daniiła Trifonowa na albumie „Evocations”) oraz „Elegię” Erika Satie. Autorem aż pięciu kompozycji jest kontrabasista Andres Jormin (wyróżniłbym spośród nich „Oktoberhavet”), jedną („Alice”) napisał lider Bobo Stenson, a cały zespół stworzył „Kalimba Impressions”.

Od chwili, gdy posłuchałem tej płyty po raz pierwszy, wracałam do niej już wielokrotnie – za każdym razem odkrywając nowe smaczki.

Nagrań dokonano w studiu radia i telewizji szwajcarskiej Auditorio Stelio Molo RSI w Lugano w maju 2017 r.

Data premiery: 19 stycznia 2018 r.

Muzycy: Bobo Stenson: fortepian; Anders Jormin: kontrabas; Jon Falt: perkusja.

[Paweł Piasecki]

Apple Music goni Spotify w Stanach Zjednoczonych

Apple Music – screenshot z mojego telefonu

Dziennik „Wall Street Journal” szacuje, że już latem br. Apple Music będzie mieć za Atlantykiem więcej płatnych subskrybentów niż Spotify.

Apple Music pozyskuje klientów w Stanach szybciej niż jego szwedzki rywal: ich liczba przyrasta w tempie 5 proc. miesięcznie wobec 2 proc. w przypadku Spotify. Jeśli to tempo zostanie utrzymane, w lecie br. dotychczasowy lider zostanie zdetronizowany.

W skali globalnej pozycja szykującego się właśnie do debiutu giełdowego Spotify pozostaje jednak niezagrożona. Ma dwa razy tyle płatnych subskrybentów (70 milionów) co Apple Music (36 milionów) i pozyskuje ich nieco szybciej. Liczba aktywnych użytkowników Spotify (płatnej i darmowej wersji) na świecie sięga 140 milionów. Apple Music chwali się obszerniejszym katalogiem utworów: 45 milionów wobec ponad 30 milionów oferowanych przez Spotify.

Spotify – screenshot ze strony internetowej

Amerykańska firma uruchomiła swój muzyczny serwis streamingowy w czerwcu 2015 r. Atutem Apple Music w konkurencji ze Spotify działającym od 2008 r. (w Stanach Zjednoczonych od 2011 r.) jest – zwłaszcza za Oceanem – popularność iPhone’ów i inteligentnych zegarków Apple Watch.

Płatne subskrycje w serwisach streamingowych były w pierwszej połowie 2017 r, najważniejszym źródłem przychodów amerykańskich firm fonograficznych, według danych Recording Industry Association of America. Wpływy z tych subskrypcji wzrosły w tym okresie o 61 proc.

(oprac. na podstawie artykułu z „Wall Street Journal”: „Apple Music on Track to Overtake Spotify in U.S. Subscribers„)

Katalog Deutsche Grammophon dostępny w Idagio

Idagio na ekranie telefonu komórkowego

Niemiecki serwis streamingowy Idagio, skupiący się – w odróżnieniu od prezentujących wszystkie gatunki Spotify czy Apple Music – wyłącznie na muzyce klasycznej, nawiązał właśnie współpracę z Deutsche Grammophon. Do ponad pół miliona utworów oferowanych obecnie przez Idagio dołączy obecnie pełny katalog Deutsche Grammophon, a także klasyczny repertuar wytwórni Decca, Philips Classics i ECM. Utwory udostępniane są w serwisie stopniowo. Abonenci Idagio co tydzień dostają do dyspozycji 15 tys. utworów, które można pobierać w najwyższej, tzw. bezstratnej jakości (FLAC 1500 kbps, 16 bit 44,1 kHz) lub jakości MP3 (320 kbps) i AAC (192 kbps).

Podobnie jak to było wcześniej Apple Music, w Idagio pojawią się także playlisty przygotowywane przez specjalistów z Deutsche Grammophon. W sekcji „Spotlight” warto zwrócić uwagę na kompilację „Piano Masters” – nagrania największych arcydzieł pianistyki w interpretacji m.in. Krystiana Zimermana, Marthy Argerich, Daniiła Trifonowa, Jewgienija Kisina, Murray’a Perahia, Yuji Wang i Helene Grimaud.

Standardem w streamingu, którego trzyma sie Idagio, jest bezpłatny okres próbny (14 dni). Później korzystanie z serwisu kosztuje 9,99 euro miesięcznie. Jest on dostępny jako mobilna aplikacja na Androida i iOS, a także poprzez stronę internetową idagio.com.

Niebawem Idagio ma zapewnić swym użytkownikom pełną integrację z popularnym wśród audiofilów bezprzewodowym systemem głośników hi-fi i komponentów audio Sonos.

Firmą Idagio kierują Till Janczukowicz (na zdjęciu powyżej z lewej)  i Christoph Lange (współzałożyciel). Janczukowicz ma ponad 20 lat doświadczenia w pracy jako menedżer gwiazd takich jak skrzypaczka Anne-Sophie Mutter i pianista Lang Lang oraz producent koncertów m.in. Metropolitan Opera, Bayreuther Festspiele i Opery Wiedeńskiej. Christoph Lange mając 22 lata założył Simfy – start-up roku 2011 w Niemczech, który szybko stał się największym konkurentem dla Spotify w tym kraju.

Roots’n’Fruits – muzyczny festiwal w Muzeum Polin od 16 do 18 lutego

Inauguracyjna edycja POLIN Music Festival odbędzie się pod hasłem Roots’n’Fruits. Organizatorzy chcą podjąć próbę zastanowienia się m.in. nad takimi kwestiami jak: co znaczy żydowska tożsamość dla współczesnych kompozytorów i wykonawców oraz gdzie splatają się korzenie współczesnej muzyki izraelskiej i polskiej. Festiwal ma być spotkaniem kompozytorów i wykonawców z Izraela, Polski i innych krajów żydowskiej diaspory.

Martha Argerich jako jurorka XVII Konkursu Chopinowskiego w Warszawie w 2015 r.

W dniach 16-18 lutego 2018 r. na scenie Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN wystąpią takie gwiazdy jak argentyńska pianistka Martha Argerich i klarnecista David Krakauer, grający głównie muzykę klezmerską. Kuratorami festiwalu są skrzypek (pojawi się także kilkakrotnie na scenie) i popularyzator muzyki izraelskiej Michael Guttman oraz dziennikarz muzyczny, koordynator sceny muzycznej w Muzeum  POLIN Kajetan Prochyra.

Dzień pierwszy festiwalu (piątek, 16 lutego) to koncert symfoniczny w wykonaniu Orkiestry Sinfonia Varsovia pod batutą izraelskiej dyrygentki Bar Avni. Orkiestrze towarzyszyć będą soliści: Michael Guttman (skrzypce), Jing Zhao (wiolonczela) i David Krakauer (klarnet).

Drugi dzień festiwalu (sobota, 17 lutego) wypełnią trzy koncerty muzyki kameralnej zatytułowane „Skrzypek schodzi z dachu”. Wystąpią: warszawski kolektyw Hashtag Ensemble (w jednym utworze z towarzyszeniem Davida Krakauera i pochodzącej z RPA pianistki Kathleen Tagg), następnie duet Krakauer-Tagg i wreszcie w finale o godz. 21 Martha Argerich, której światowa kariera rozpoczęła się od zwycięstwa w Konkursie Chopinowskim w Warszawie w 1965 roku. W Muzeum POLIN na scenie towarzyszyć jej będą przyjaciele – Michael Guttman (skrzypce), Jing Zhao (wiolonczela), Akane Sakai (fortepian), a także córka artystki Anne Catherine Dutoit, która wygłosi słowo wstępne.

Duet David Krakauer (klarnet) – Kathleen Tagg (fortepian)

Trzeci dzień festiwalu odbędzie się pod hasłem „Żydowskie tango”. Ten argentyński taniec jest, obok muzyki klasycznej, wielką pasją inicjatora POLIN Music Festivalu – Michaela Guttmana. Skrzypek zaprosił do Warszawy swoich przyjaciół z Brukseli: Aleksandra Gurninga (fortepian),  Lysandre  Donoso  (bandoneon) i Ariela Ebersteina (kontrabas).

Program POLIN Music Festival: Roots’n’Fruits:

16.02.2018, piątek:

Koncert symfoniczny: Roots’n’Fruits:

19:00
Orkiestra Sinfonia Varsovia pod batutą Bar Avni
oraz soliści: Michael Guttman (skrzypce), Jing Zhao (wiolonczela) i David Krakauer (klarnet)

Program:

Carl Maria von Webern – Oberon – overture
Noam Sheriff “Violin Concerto” + Michael Guttman

***

Bedřich Smetana “Ma Vlast”
Max Bruch “Kol Nidrei” + Jing Zhao
Wlad Marhulets „Concerto for klezmer clarinet” + David Krakauer

17.02.2018, sobota:

Skrzypek schodzi z dachu

18:00

Hashtag Ensemble i goście:

Ania Karpowicz – flet, piccolo
Adam Eljasiński – klarnet
Oliwier Andruszczenko – klarnet
Kamila Wąsik-Janiak – skrzypce
Marta Piórkowska – skrzypce
Aleksandra Demowska-Madejska – altówka
Dominik Płociński – wiolonczela
Wojtek Błażejczyk – gitara elektryczna
Mateusz Loska – kontrabas
Paweł Janas – sampler
Lilka Krych – dyrygentka
gościnnie: Piotr Sałajczyk – fortepian

Program:

Aviya Kopelman „Phantom of the Fuge”
Yair Klartag „A Villa in the Jungle”
Matthew Schlomowitz „Fast Medium Swing”
Judd Greenstein „The Jewish Pope”
Krakauer-Tagg-Duo „Breath and Hammer”

Program:

Steve Reich „New York Counterpoint”
Avyia Kopelman „Piano Trio” – + Michael Guttman & Jing Zhao
John Zorn “Ebuhel”, “Parzial”
Kinan Azmeh “NOV 22”
David Krakauer “Synagogue Wail”
Trad. (arr. D. Krakauer) „Der Hayser Bulgar”

21:00
Słowo wstępne: Anne Catherine Dutoit

Martha Argerich

goście: Michael Guttman / Akane Sakai / Jing Zhao

 

18.02.2018, niedziela:

19:00
Żydowskie Tango

Michael Guttman (skrzypce)
Alexander Gurning (fortepian)
Lysandre Donoso (bandoneon)
Ariel Eberstein (kontrabas)

David Virelles – Gnosis (poleca Piotr Domagała)

Mój typ na płytę roku 2017 to „Gnosis” Davida Virellesa. Bardzo podoba mi się sposób połączenia elementów muzyki współczesnej, etnicznej i
jazzowej, gdzie improwizacja i tradycja jazzu stanowią dynamiczne spoiwo całej muzyki. Zwaca uwagę wyśmienita pianistyka lidera –
urzekła mnie zwłaszcza jego ciężka, legatowa artykulacja, wydobywająca prawdziwą moc alikwotów z instrumentu. Muzyka prezentuje się swobodnie i lekko, jednocześnie jest bardzo oryginalna w formie i brzmieniu.

Piotr Domagała

Z Piotrem Domagałą, gitarzystą jazzowym, wykładowcą klasy gitary w Instytucie Jazzu Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, kuratorem muzycznym festiwalu Podlasie SlowFest rozmawialiśmy w sierpniu ub. r.  (Piotr Domagała: Staram się słuchać muzyki uważnie, ale nie za dużo).

Theo Bleckmann – Elegy (poleca Szymon Nidzworski)

Nowojorski wokalista niemieckiego pochodzenia, Theo Bleckmann, debiutujący w wytwórni ECM solowym albumem „Elegy”, to moja propozycja na album roku 2017. Bleckmann objawia się tutaj nie tylko jako obdarzony niezwykle czystą barwą głosu oraz dysponujący niesamowitą techniką wokalista, ale przede wszystkim zachwyca jako kompozytor.

Ważną wskazówkę co do zawartości krążka stanowią słowa samego Bleckmanna: „każdy utwór odwołuje się do śmierci i transcendencji w pewien egzystencjalny sposób”. Otwierający album, tytułowy „Elegy”, wprowadza nas w ujmującą, kontemplacyjną i wzruszającą opowieść. Krystaliczne wokalizy Bleckmanna, połączone z brzmieniem znakomitej sekcji w składzie: Shai Maestro na fortepianie, Ben Monder na gitarze, Chris Torbini na kontrabasie oraz John Hollenbeck na perkusji, sprawiają wrażenie kolektywu doskonałego. Przemyślana w każdym detalu narracja sącząca się przez 12 utworów tego albumu prowadzona jest w mistrzowski sposób. Uwielbiam płyty, które wzruszają i zmuszają do refleksji, a ja słuchając „Elegy” Theo Bleckmanna, za każdym razem przeżywam ją na nowo. Serdecznie polecam wrażliwcom.

Szymon Nidzworski

Na początku grudnia ub. r. ukazała się płyta Szymon Nidzworski Project feat. Andrzej Seweryn „Behind Your Eyelids”, którą także polecaliśmy na stronie Melomani Online.

Wynton Marsalis i jego orkiestra w Polsce

W ramach miesięcznego europejskiego tournee Jazz at Lincoln Center Orchestra prowadzona przez wybitnego trębacza Wyntona Marsalisa, wystąpi dwukrotnie w Polsce. Pierwszy koncert odbędzie się 4 lutego w Narodowym Forum Muzyki we Wrocławiu i będzie to program na 100. rocznicę urodzin Leonarda Bernsteina, w którym znajdą się m.in. fragmenty jego klasycznych utworów, takich jak West Side Story i Kandyd, w aranżacjach Richard DeRosa i puzonisty Vincenta Gardnera. Podczas drugiego polskiego koncertu, 7 lutego w auli UAM w Poznaniu, amerykańskim muzykom towarzyszyć będzie na scenie Orkiestra Kameralna Polskiego Radia „Amadeus” pod batutą Anny Duczmal-Mróz, córki założycielki zespołu – Agnieszki Duczmal. W programie znajdą się utwory z repertuaru klasycznego (Modesta Mussorgskiego) i jazzowego (Duke’a Ellingtona).

Jazz at Lincoln Center Orchestra wystąpi w składzie:

Wynton Marsalis – trąbka
Kenny Rampton – trąbka
Marcus Printup – trąbka
Chris Crenshaw – puzon
Vincent Gardner – puzon
Jeffery Miller – puzon
Victor Goines – saksofon, klarnet
Ted Nash – saksofon, klarnet, flet
Walter Blanding – saksofon, klarnet
Sherman Irby – saksofon, klarnet
Paul Nedzela – saksofon, klarnet
Dan Nimmer – fortepian
Carlos Henriquez – kontrabas
Marion Felder – instrumenty perkusyjne

Tegoroczne europejskie tournee Jazz at Lincoln Center Orchestra obejmuje także Austrię, Czechy, Niemcy, Szwajcarię, Francję, Belgię, Holandię, Luksemburg i Wielką Brytanię.

Poniżej – jako drobna ilustracja muzyczna – dwa standardy z repertuaru JLCO: „Take Five” Paula Desmonda i „I Ain’t Got Nothing But The Blues” Duke’a Ellingtona (gościnnie Carla Cook – wokal), część programu „Essentially Ellington 2017”.

Worek Kości gra jazz!

Worek Kości to miejsce, które pojawiło się na muzycznej mapie Warszawy na jesieni 2017 r. Od stycznia tego roku w kawiarni-księgarni przy ulicy Bagatela 10 prowadzonej przez Renatę Kuryłowicz w niedzielne wieczory będzie regularnie gościć jazz.

Cykl kameralnych koncertów jazzowych rozpocznie w niedzielę 14 stycznia znakomity duet: Bogdan Hołownia (fortepian) i Wojciech Pulcyn (kontrabas). Zagrają kompozycje Henryka Warsa, autora wielu przedwojennych przebojów filmowych, do których słowa pisali m.in Julian Tuwim, Ludwik Starski i Jerzy Jurandot. Do najbardziej znanych szlagierów z muzyką Warsa i tekstami Tuwima należą piosenki śpiewane przez Hankę Ordonównę: „Miłość ci wszystko wybaczy” i „Na pierwszy znak”, a także m.in. „Już taki jestem zimny drań”  w wykonaniu Eugeniusza Bodo i „Ach śpij kochanie” (Eugeniusz Bodo i Adolf Dymsza). Po utwory Warsa od dawna chętnie sięgają jazzmeni. W ubiegłym roku płytę „The Music of Henryk Wars” nagrało trio Kuby Stankiewicza.

Renata Kuryłowicz tak anonsuje inauguracyjny koncert w cyklu „Worek Kości gra jazz”: „Prostota i elegancja. Wpadająca natychmiast w ucho melodia. Wolne i umiarkowane tempo utworów, nastrojowe, trochę sentymentalne. Ponadto perfekcyjne solówki obu mistrzów, idealnie wpasowane w muzyczną narrację.”

Będziemy z przyjemnością informować o kolejnych jazzowych koncertach w Worku Kości. Warto przy okazji dodać, że przy Bagateli odbywają się także inne wydarzenia muzyczne (w styczniu zagrają m.in. John Porter i Warszawskie Combo Taneczne), jam sessions w wersji akustycznej („Dżem na kościach” w piątkowe wieczory, najbliższe daty: 12 i 19 stycznia ) oraz również akustyczne, otwarte dla wszystkich śpiewających i muzykujących wydarzenia „open mic” (każda środa w styczniu o godz. 20).

 

„Journey to Mozart”: premiera 9 lutego

Daniel Hope, wybitny południowoafrykański skrzypek, uczeń Yehudiego Menuhina, wydaje w Deutsche Grammophon nową płytę „Journey to Mozart” (oficjalna premiera 9 lutego).

W programie m.in. Koncert skrzypcowy G-dur Josepha Haydna i III Koncert skrzypcowy G-dur Wolfganga Amadeusa Mozarta K. 216. Ten ostatni towarzyszył skrzypkowi od dziecka, często słyszał go w wykonaniu swego mistrza i przyjaciela Yehudiego Menuhina i orkiestry kameralnej z Zurychu (Zürcher Kammerorchester). Zespół ten wziął też udział w nagraniu „Journey to Mozart”. Temat otwierający drugą część mozartowskiego koncertu (Adagio) i jego rozwinięcie to zdaniem Hope’a jednen z najwspanialszych przykładów sztuki kompozytorskiej.

Pełny program albumu na stronie Deutsche Grammophon.